باران

باز باران،
با ترانه،
با گهرهای فراوان
می‌خورد بر بام خانه.
یادم آرد روز باران:
گردش یک روز دیرین؛
خوب و شیرین
توی جنگل‌های گیلان.
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک
با دو پای کودکانه
می‌دویدم همچو آهو،
می‌پریدم از سر جو،
دور می‌گشتم ز خانه.
می‌شنیدم از پرنده،
داستانهای نهانی،
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی.
جنگل از باد گریزان
چرخ‌ها می‌زد چو دریا
دانه‌های گرد باران
پهن می‌گشتند هر جا.
برق چون شمشیر بران
پاره می‌کرد ابرها را
تندر دیوانه غران
مشت می‌زد ابرها را.
سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا.
بس گوارا بود باران
به، چه زیبا بود باران!
می‌شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی، پندهای آسمانی.
بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا،
زندگانی – خواه تیره، خواه روشن -
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا...

آوانویسی

Bāz bārān,
bā tarāne,
bā gohar-hā-ye farāvān
mikhorad bar bām-e khāne.
Yādam ārad ruz-e bārān:
gardesh-e yek ruz-e dirin;
khub o shirin
tuye jangal-hā-ye Gilān.
Kudaki-ye dah-sāle budam
shād o khorram
narm o nāzok
chost o chābok.
Bā do pā-ye kudakāne
midavidam hamchu āhu,
miparidam az sar-e ju,
dur migashtam ze khāne.
Mishenidam az parande,
dāstān-hā-ye nahāni,
az lab-e bād-e vazande,
rāz-hā-ye zendegāni.
Jangal az bād gorizān
charkh-hā mizad cho daryā,
dāne-hā-ye gerd-e bārān
pahn migashtand har jā.
Barq chon shamshir-e borrān
pāre mikard abr-hā rā,
tondar-e divāne-ye ghorrān
mosht mizad abr-hā rā.
Sabze dar zir-e derakhtān
rafte rafte gasht daryā,
tuye in daryā-ye jushān
jangal vārune peydā.
Bas govārā bud bārān,
bah, che zibā bud bārān!
Mishenidam andar in gohar-feshāni
rāz-hā-ye jāvedāni, pand-hā-ye āsemāni.
Beshno az man, kudak-e man:
pish-e chashm-e mard-e fardā,
zendegāni – khāh tire, khāh rowshan –
hast zibā, hast zibā, hast zibā...

ترجمه

Rain again,
with a song,
with jewels aplenty,
it falls upon the roof of the house.
It brings to mind a rainy day:
a stroll on a day long past;
fine and sweet,
in the forests of Gilan.
I was a ten-year-old child,
happy and cheerful,
soft and delicate,
nimble and quick.
With two childish feet
I would run like a gazelle,
I would leap over the stream,
I would roam far from home.
I would hear from the birds,
secret stories,
from the lips of the blowing wind,
the secrets of life.
The forest, fleeing the wind,
whirled like the sea;
the round drops of rain
were spreading everywhere.
The lightning, like a sharp sword,
tore the clouds apart;
the mad, roaring thunder
pounded the clouds with its fists.
The grass beneath the trees,
little by little, became a sea;
in this seething sea,
the forest appeared upside down.
How pleasant the rain was,
oh, how beautiful the rain was!
Amid this scattering of jewels I would hear
eternal secrets, heavenly counsels.
Hear me, my child:
before the eyes of the man of tomorrow,
life — whether dark or bright —
is beautiful, is beautiful, is beautiful...